Mamą być...

Szczegóły

Utworzono: środa, 26, maj 2010 06:39

Odsłony: 236

Jako jedyna przedstawicielka matek w naszej redakcji (i tu wyrażam szczerą radość zważywszy na wiek naszych młodych redaktorek) postanowiłam podsumować 4 lata własnego macierzyństwa. Dziś 26 maja – Dzień Matki. Święto tych, które doceniamy za poświęcenie, oddanie, miłość wielką i absolutną gotowość do niesienia pomocy, gdy dzieje się krzywda. Czym jest bycie mamą? Uczę się tego codziennie.

Jako mama 4-letniej małej kobietki, każdego dnia jestem narażana na oglądanie siebie samej. Jak w lusterku. Kiedy Lusia próbuje zapanować nad kucykami, kiedy im tłumaczy, że coś robią źle, ale i gdy grozi im kątem lub karą. Widzę siebie.

Jest to zabieg dość skuteczny dla próby poprawienia tego, czy owego. Czytając książki z poradami – Jak być super mamą, jak radzić sobie z dzieckiem, jak być konsekwentną... - zdobywam teorię, którą nie zawsze udaje się wprowadzić w życie. Ciągle próbuję. Macierzyństwo otworzyło mi nową ścieżkę w życiu, pewnie robi to każdej kobiecie, która nagle na pasku testu ciążowego widzi dwa maleńkie paski, a chwilę później widzi maleńką istotę na badaniu USG. Zaczynamy wtedy brać kwas foliowy, staramy się zdrowo odżywiać, dbać o komfort pracy i życia. Często niestety zapominając o swoich własnych potrzebach i przyjemnościach.

Dla mnie bycie mamą jest frajdą, było przez czas jakiś rezygnacją z ludzi, z życia na zewnątrz z innymi, ale nie zapomniałam w tym wszystkich o planach, o marzeniach. Premiera spektaklu 6.27, który nazwałyśmy w ART.51 „zdążyć przed rozwiązaniem” grałam w 8 miesiącu ciąży. To było wyzwanie. Dałyśmy radę i byłyśmy z siebie dumne. Teraz kolejne działania przychodzą już z większym trudem, ale dzięki temu nie marnuję już czasu. Nie marnuję własnego czasu ani czasu innych ludzi. Tego nauczyłam się będąc mamą. Nauczyłam się także tego, że dbając o siebie, własny rozwój, daję szansę na lepszy start mojej córce. Przecież każdy słyszał „szczęśliwa mama = szczęśliwe dziecko”. Nie zapominajmy o tym. Nie dajmy się zwariować, bo nie ma nic gorszego niż po kilkunastu latach zarzucić swoje dziecko wyrzutami o niespełnieniu, o braku szacunku i nieszczęściu.

Jest jeszcze jedna nauka i refleksja nad tematem – inaczej już patrzę na moją Mamę. Doceniam ją i jestem wdzięczna. Teraz rozumiem i potrafię wytłumaczyć wiele z jej zachowań. Stały się dla mnie jasne i nie tak skomplikowane jak kiedyś.

A dzieci? Wulkany energii i źródła inspiracji, najlepsza motywacja na ziemi, czasem irytujące, ale po powrocie do domu (nawet najcięższym dniu pracy) łagodzą skutki wszystkiego, co przyniósł dzień.

W końcu „dzieci są z nieba”.

Justyna